โรคข้อหลวมเอ็นข้อหย่อน Joint hypermobility syndrome

โรคข้อหลวมเอ็นข้อหย่อน Joint hypermobility syndrome

ใครต้องการคุยปรึกษาเกี่ยวกับเรื่องเอ็นข้อหย่อน อินบ๊อกมาที่เพจนะจ๊ะ www.facebook.com/FoodByRita

 

 

เราหาข้อมูลในไทยไม่พบกรณีผู้ใหญ่เลยค่ะ เลยมาแบ่งปันอาการที่เราเป็นนะคะ

เพิ่งทราบไม่นานมานี้ ว่าโรคไฟโบรมัยอัลเจีย ที่เราเป็น มักจะพบในผู้ป่วย Joint hypermobility syndrome
เราอายุ 37 แล้ว เป็นโรคนี้ สมัยเด็กๆก็มีปัญหาเยอะ แต่สมัยก่อนเค้าคงไม่รู้จักเอ็นข้อหย่อนมั้ง หมอที่ศิริราชเค้าวินิจฉัยว่าเราเป็นไฮเปอร์แอคทีฟ อยู่นิ่งไม่ได้ (แต่ถ้าเราได้หนังสือมาสักเล่ม เรานิ่งเลยจนกว่าจะอ่านจบ)
คือนั่งๆแล้วมันเมื่อย มันปวด ก็ต้องขยับ เคลื่อนที่ล่ะนะ เขียนหนังสือไก่เขี่ยมาก วาดรูปห่วยมาก ทักษะการใช้มือค่อนข้างแย่จนถึงปัจจุบัน และเวลาถืออะไรมือแอบสั่นนิดๆ เช่นเวลาถ่ายภาพ มือจะสั่นนิดๆ ไม่รู้ตัว ถ่ายออกมาเบลอบ่อยๆ
อาการทำตัวไม่มีกระดูกนี่เป๊ะๆ โดนว่าประจำตั้งแต่เด็กๆ
แต่ปัญหามันมาหนักเอาตอนแก่นี่สิ 3-4 ปีหลังนี่ ข้อต่อเราเคลื่อนหลุดง่ายทั้งร่าง ช่วงไหนอาการหนักๆ แม้แต่กระดูกต้นคอก็เคลื่อนหลุดได้ เวลาเอาหัวหนุนหมอน ได้ยินเสียงกระดูกคอเคลื่อน ครึ่กๆๆ พอลุกก็ดังครึ่กๆๆ
ช่วงที่เป็นมาก จะปวดเมื่อยง่ายทั่วร่าง ไม่ค่อยมีแรง เพราะว่าหยิบจับอะไรก็เจ็บ ขนาดถือมือถือ S3 ก็เจ็บข้อมือแล้ว
ไหล่หลุดบ่อยๆ สะโพกหลุดบ่อยๆ ยิ่งถ้ามันหลุดแล้วไปขัดกัน ยิ่งลำบาก ต้องให้คนช่วยดึงให้มันหลุดแล้วปล่อย ให้มันกลับเข้าที่
หมอว่าไม่มีทางรักษา ก็ให้ว่ายน้ำ ให้มีกล้ามเนื้อไปพยุงกระดูกเอา
แค่ถูสบู่ที่หลัง ไหล่ก็เคลื่อนหลุดแล้ว เฮ้ออออ
ไปหาหมอมาปีก่อน หมอถามว่าทำไมไม่หาหมอตั้งแต่เด็กๆ ทำไมเพิ่งมา
เราน่ะป่วยบ่อย เข้าโรงพยาบาลบ่อยตั้งแต่เป็นทารกเลย หาหมอบ่อยจนไม่รู้จบ่อยยังไงล่ะ

แถมมีช่วงประถมที่ฝ่าเท้ามีปัญหา น่าจะเกิดจากเอ็นข้อหย่อนนี่ล่ะ ทำให้เราเจ็บฝ่าเท้าไปยันข้อเท้าเป็นปี จนแทบจะเดินไม่ได้เลย 
ตอนนั้นก็หาหมอกระดูก หมอข้อที่โรงพยาบาลรามคำแหง หมอก็ให้ตัดรองเท้าพิเศษใส่ ให้ทายา แต่ก็หาสาเหตุไม่ได้
นึกถึงลิตเติลเมอเมด ที่บอกว่า ทุกย่างก้าวที่เดิน เหมือนเดินบนคมมีด นั่นแหล่ะ ใช่เลย
สมัยก่อนการแพทย์ไม่เจริญ หมอที่ศิริราชเลยสรุปว่าเรามีอาการทางจิตแล้วไปออกทางกาย ซวยเลยไง

หมอวินิจฉัยว่าเป็นไฮเปอร์แอคทีฟจ้าาา แพ้ยาคอแข็งอีก เจ็บมากเหมือนโดนจับบิดหัว

 กินแล้วเซื่องซึมไปเลย จนทำให้เราแอบทิ้งยาประจำ จะบอกว่าวินิจฉัยโรคผิด ชีวิตเปลี่ยนนะจ้าาา

------------------------------------------------------------------------------------------
ตอนนี้นั่งเก้าอี้สูงไม่ได้ แบบห้อยขาอ่ะค่ะ น้ำหนักขามันไปรั้งให้ขาหลุดจากสะโพก ตอนนั่งไม่เจ็บ แต่ยืนเท่านั้นอ่ะ ทรุดเลย เจ็บสุดๆ
ข้อมันเคลื่อนหลุด แล้วก็กลับที่ได้ หมอบอกว่าเป็นงี่ อนาคตข้อเสื่อมแน่ๆ มันหลุดไปมาเสียดสีกัน
ตอนนี่กินกลูโคซามีน อาการข้อลั่นเป๊าะแป๊ะบ่อยๆหายไป
ถ้าไม่กิน เวลาเดินหรือขยับตัวข้อจะลั่นง่ายมาก ทั้งตัวเลย
เมื่อก่อนแฟนชอบว่า หักข้อเล่น เราบอกเปล่านะ แฟนไม่เชื่อ จนวันนึงแฟนจับมือ ข้อมือลั่นดังมาก แฟนตกใจ จากนั้นเลยเชื่อว่าข้อเราเล่นเอง ทุกครั้งที่ขยับตัว
กลูโคซามีนก็ช่วยลด อาการเคลื่อนได้บ้าง
แล้วเวลานอนน้อยติดกันหลายวัน ข้อจะหลุดง่ายขึ้น ต้องนอนให้เยอะๆ ติดกันหลายวันจะดีขึ้น
และช่วงก่อนประจำเดือนจะมา ข้อจะเคลื่อนหลุดง่ายกว่าปกติค่ะ
เราก็อยากว่ายน้ำนะ พอดีเป็นอีกโรคร่วมด้วย คือไฟโบรมัยอัลเจีย(โรคเจ็บปวดทั่วสรรพางกายโดยไม่ทราบสาเหตุ คือระบบประสาทส่วนกลางมันทำงานผิดปกติ) พอลงน้ำช่วงแรกมันจะเจ็บเหมือนเข็มแทงทั้งตัว ก็เลยลำบาก
ว่ายน้ำมากๆ สะโพกชา ชาลงขาสองข้าง 2-3 วันเลยค่ะ

ป.ล. เราชอบนั่งท่า W มากเลยค่ะ มันสบายจริง และสมัยเมื่อ เกือบ 30 ปีก่อน เราตัดรองเท้าคู่ละ 3,000 บาทค่ะ
ส่วนค่ารักษาเราไม่ทราบค่ะ ตอนนั้นยังเด็กอยู่ เลยจำไม่ได้
เราล้มบ่อยจนโต แล้วก็หยิบจับอะไร ถือๆแล้วหลุดมือบ่อยค่ะ

มักจะเดินเซไปมา ชนโน่นชนนี่จนได้แผล ไม่ก็ช้ำประจำ

แฟนเลยหาที่หุ้มตามมุมโต๊ะ มุมเตียง หรืออะไรก็ตามที่คาดว่าเราจะไปชนได้
กระแทกอะไรแรงๆไม่ได้ จะเจ็บตามข้อไปหมด
นอนตะแคงไม่ค่อยได้ เพราะจะเจ็บไหล่ 
เวลานอนชอบชันเข่าขึ้น เพราะถ้านอนปล่อยขาธรรมดาจะเมื่อยเข่าค่ะ

เราไม่ชอบวิ่ง หรือเล่นกีฬาอะไรที่เคลื่อนไหวร่างกายเร็วๆ หรือการเต้น คือมันอธิบายไม่ถูกนะ เหมือนมันสะเทือนไปทั้งตัวน่ะ และไม่สามารถเคลื่อนไหวร่างกายได้ตามใจคิด

 

เราชอบว่ายน้ำ เวลาว่ายน้ำทำให้เราสามารถเคลื่อนไหวร่างกายได้ตามใจคิด ไม่ติดขัดอะไร
ตอนนี้นึกออกแค่นี้ ถ้านึกอะไรออกเพิ่ม จะมาเขียนเพิ่มนะคะ